دنیا خیلی کوچک است عزیزمشاید یک روز، حوالیِ انقلابکه خسته از روزمرگی و کارپشت چراغ قرمزدر تاکسی نشسته ای و سرت را به شیشه تکیه داده ای و به صدایِ گوینده ی رادیو گوش میدهیکه برای ساعات آتی هوایی ابری و بارانی پراکنده پیش بینی میکند... .درست همان لحظهمن با دست هایی در جیب،کوله ای پف کردهو بندهای کفشی که چند گره روی هم خورده است،نگاهم به زمین و فکرم در ناکجااز روی خط های عابر پیاده عبور کنم.... .دلت بلرزدبی معطلی کرایه ات را بدهی و باقی اش را نگرفته از ماشین پیاده شوی و با فاصله ی چند متر دنبالم راه بیفتی... .و ببینی که میروم طبقه ی آخر همان پاساژ قدیمی و وارد همان کتابفروشیِ کوچک میشوم... .ببینی که مینشینم سر همان میزِ کنجِ دیوار.... . نزدیک بیایی... .صندلی را عقب بکشیبی حرف بنشینی رو به روی ام....صاحب کتابفروشی که حالا مردی میانسال شدهبه رسم همان روزهابرای مشتری هایِ ثابتِ شب هایِ پاییزی اشاز قهوه ی کهنه دم اشدوفنجان برایمان بیاوردو موقع رفتندر حالی که سینی چوبی اش را زیرِ بغلش زده،زل بزند به چشمانمان و بگوید: حیف نبود؟!بگوید و آهی بکشد و برود موسیقی آن روزها را از گرامافونِ خاک خورد

بانوی من ببخش مرا ببخش برای تمام عیب ها و دردسر های خاص خودم ببخش به خاطر تمام غرور های مردانه ام و برای خودخواهی های بی خاصیتی که یک هزار هم نمی ارزند ببخش مرا به خاطر درد هایم که گاهی ناخواسته بر تو نمایان می شوند ببخش مرا به خاطر دلم . که اول تو را خواست و بعد نتوانست از تو چشم پوشی کند ببخش مرا به خاطر تمام حرص دادن هایم که آخر کار خنده را بر لبت می نشاند هر چند گاهی ناراحت می شوی ببخش مرا به خاطر علاقه ام به تو که از همان روز اول برای تو هیچ سودی نداشت ببخش مرا که گاه و بی گاه مزاحمت هایی بی مانند برایت پیش می آورد ببخش مرا که دست هایت را دوست دارم ببخش که دوست دارم گرمی دست هایت را دراین سرمای زمستانه حس کنم و گرم شوم ببخش مرا که عاشق شنیدن شیرین زبانیهایت هستم ببخش که من عاشق شنیدن دلگرمی های تو امیدهایت دلخوشی هایت هستم ببخش مرا که عاشق صدا کردن اسمم توسط تو هستم ببخش که شنیدن اسمم توسط تو هیجان دهنده و گرمی دهنده است ببخش مرا که عاشق سلیقه ات هستم ببخش که سلیقه ام در همه چیز بد است غیر از تو ببخش که روی تو روی اسمت نگاهت لمس کردنت روی شهرتت غیرت دارم ببخش مرا که که بهترین